هر چند من از طنز نبوي لذت مي برم و دوست داشتم مي شد عين اون بنويسم اما الان اوضاع فرق داره ومي خوام معدود متن هاي جدي زندگيم رو بنويسم شايد به خاطر حرفاي مزخرف تلويزيون باشه درباره ي جنگ وجبهه كه بازهم داغ دل مارو تازه كنه.زنده ترين خاطره ي من از جنگ 1 گلزار شهداست كه سالي يكبار زيارتش مي كنيم اون جا هميشه آدم مرض خوندن تاريخ مي گيره و كم تر اول آدم توجهش به سمت چهره ي طرف معطوف مي شه اما من برا 2 دقيقه ي خفن سر جام ميخ شدم چون چهره ي زيبايي رو ديدم كه قسم مي خوردم اگه تجسم پيدا مي كرد شيرجه زده بودم طرف لباش (استغفرالله)

اون 17 سالش بود و اوايل جنگ پر كشيده بود هميشه با ديدن اون قبر هايي كه پايان نداشت و البته خيلي چيز هاي ديگه از خودم مي پرسيدم پايان يافتن جنگ چه ربطي به جام زهر داره؟چون به نظرم كش پيدا كردنش خيلي احساسي بود .اما بعد 1 خاطره ي تلخ تو دبيرستان كمي نظرم رو عوض كرد .برادر دوستم تصادف كرد و با 22 يا 23 سال سن با دو تا دست قطع شده فوت كرد ,روز نحسي بود .چراغارو خاموش كرده بوديم ومن در حاليكه يكي از بچه ها رو آروم مي كردم زدم زير گريه.تو مسجد بود كه به اين فكر كردم اون موقع چند تا ازينا رو مي آوردن ؟واقعا مي شد نا ديدشون گرفت يا نه؟

بعد از اونم قضيه امام زاده 40 دختر پيش اومد كه ما بعدا فهميديم امام زاده نيست بلكه 40 تا دختر از رستاهاي اطراف بوستانند كه بعد از اينكه فرماندهان لشكر بهشون تجاوز كردن دادنشون دست بقيه گردان و نتيجه اينكه 1 لشكر بهشون تجاوز مي كنه .همشون رو هم نيمه جون زنده به گور كردن.البته بايد بگم  بزرگترين اين ها 18 سالش هم نبوده.بيچاره اون هايي كه اين ها رو از زير خاك بيرون كشيدند و نتونستند حتي يك سيلي نثار اسير محترم كنند.اين تو آمريكا يك فاجعه است اما تو ايران برا اينكه دل مردم نشكنه يك اتفاق ساده بود كه ارزش گفتن تو اخبارو نداشت.

اما خوب الان همه چي عوض شده؟اينكه آدم تو پايان دادن جنگ شركت داشته باشه هم جزو افتخاراته؟اون جام زهر گويا برا خيلي ها شربت بود.

يكي ديگه از دوستام باباش جانبازه.به دلايلي هم از جيك و پوك خيلي از آدم هاي جبهه آگاهه.اون روز بد عصباني بود از مجلس ختم يك شهيد ميومد كه كفش مردمو واكس ميزده حتي پول نداشته روزي 1 ليوان شير بخوره حالا چه برسه به اينكه پول دوا دكتر داشته باشه.

دوستم خودشم ناراحت بود .ازم پرسيد ضحي اگه وقتي بچه بودي با هزار اميد برا بابات نقاشي مي كشيدي اما بابات هيچ وقت نمي تونست اون ها رو ببينه چه حسي مي كردي؟

ضحي ميدوني همه بچه ها هر وقت كار بدي مي كنن فرار مي كنن و يك جا قايم مي شن اما ما بايد ميرفتيم واي ميستديم روبه روي بابام تا بتونه بزنه تو گوشمون.!!!!!

اما حالا بعضي به بابام مي خندن .گاهي مي گم اگه بابام رفته بود شايد............(البته اون موقع عصباني بود)

مسئله اينجاست بعضي ها همون طور راجع به يك فرزند شاهد حرف مي زنند كه احتما لا راجع به دزد.اما من يادمه كه بنياد شهيد اون موقع كه خط فقر 100 هزار تومان بود بابت هر بچه 40 تومان ميداد يعني اين خانواده اي كه من ميگم بايد با 80 هزار تا پايان ماه دووم مي آورد در حاليكه مادر هم آدم نبود.اگه اونا تو اتو بوس چسب زخم مي فروختن در آمدشون بيش تر بود.

تا دلتون بخواد مي تونم از اين خانواده ها قصه بگم تا خوابتون ببره . ولي فعلا  نمي  خوام اينا رو بگم.همه مي گن آدم بدبخت  زياده چرا هميشه به اينا فكر كنيم؟و من مي گم برا اينه كه زادي ديگه فاكتورشون گرفتيم زيادي بد برخورد كرديم الان مدت هاست اونا دم نمي زنند و چيزي نمي خوان اما ما بابت چيز هايي كه بايد بخوان توبيخشون مي كنيم.هفته دفاع مقدس ما يك برنامه قديس سازي رسميه كه هيچ شباهتي به واقعيت نداره واقعيتي كه به خاطر وجهه ي خيلي ها بايد بره زير گل.